Online Giresun Platformu
Alucra ​Fevzi Çakmak Köyü’nün tarihine şöyle bir dönüp baktığımızda, özellikle 1970’li yıllardaki o canlılık ve hizmet aÅŸkı hemen göze çarpıyor. O dönemlerde köy, sadece kendi sakinlerinin deÄŸil, çevredeki tüm komÅŸu köylerin adeta “ÅŸifa kapısı” konumundaydı. Köyün sosyal hafızasında derin izler bırakan o günler, aslında bölgenin nasıl bir merkez olduÄŸunu da kanıtlar nitelikteydi.
​Bir Köyden Ötesi: Tam Teşekküllü Sağlık Kadrosu
Hatırlayanlar bilir; o yıllarda köydeki sağlık ocağının kapısında bir hareketlilik hiç eksik olmazdı. İçeride bir doktor, bir hemşire, bir ebe, iki sağlık memuru, bir idari memur ve bir de müstahdem görev yapıyordu. Şimdilerde hayal gibi gelse de, o zamanın kısıtlı imkânlarında böylesine kalabalık ve donanımlı bir kadroyla bölge halkına hizmet veriliyordu. Köy yollarında, komşu köylerden gelen hastaların eksik olmadığı o yıllar, Fevzi Çakmak’ın bölgedeki ağırlığının en büyük nişanesiydi.
​Gurbet Girdi Araya, Sessizlik Çöktü…
Ne yazık ki, gurbetin o soÄŸuk yüzü ve ardından baÅŸlayan yoÄŸun göç dalgası bu güzel tabloyu da deÄŸiÅŸtirdi. Nüfus azalıp köyler boÅŸalınca, o her köşesinde binlerce anı saklı olan saÄŸlık ocağı da kapılarına kilit vurmak zorunda kaldı. Bir zamanlar koridorlarında insanların derman aradığı o bina, göçün getirdiÄŸi sessizliÄŸe yenik düştü. Zamanla eski binanın yerine gıcır gıcır, modern bir saÄŸlık ocağı binası yapıldı; ancak ne yazık ki bu yeni bina ÅŸu an “gayrifaal” durumda. Yani kapısı var ama açanı yok, odaları var ama ÅŸifa dağıtanı yok.
​Yarım Asırlık Tersine Göç: Ebeden Mahrumiyete
Bugün geldiğimiz nokta ise tam bir tezatlar silsilesi ve hepimiz için iç burkan bir tablo. Dile kolay; bundan tam yarım asır önce, ulaşımın ve teknolojinin çok daha geride olduğu o yıllarda Fevzi Çakmak gibi bir köyde kadın doğum için ebesi hazır bekliyordu. Aradan geçen elli yılı aşkın sürenin ardından, bugün bölgenin ana damarı olan Alucra Devlet Hastanesi’nde bir kadın doğum uzmanının bulunmaması modern çağın neresine sığar?
​Yarım asır önce kendi köyünde derman bulan bir halk, bugün en temel sağlık hizmeti için yollara düşmek, komşu illerin hastanelerine muhtaç kalmak zorunda bırakılıyor. Yıkılan eski sağlık ocaklarının yerine modern binalar dikmek ne yazık ki yetmiyor. Eğer bir binanın içinde insanlara dokunacak bir hekim, doğum yaptıracak bir ebe yoksa o bina sadece taştan ve betondan ibarettir.
​Sonuç Olarak…
Fevzi Çakmak Köyü’nde 70’li yıllarda yakılan o hizmet meÅŸalesinin, bugün koca bir ilçede sönmüş olması hepimizin ortak sızısıdır. Temennimiz; yarım asır önceki o vizyonun ve hizmet anlayışının yeniden hatırlanması, Alucra ve köylerinin bu “muhtaçlık” kaderinden bir an önce kurtarılmasıdır. Bu coÄŸrafyanın insanı, elli yıl önce sahip olduÄŸu hakkı bugün aramak zorunda kalmamalıdır.